Domaći zec (Oryctolagus cuniculus domestica)
Red: Lagomorpha
Razred: Leporidae
IUCN Red List: nije naveden.
Stanište
Predak domaćeg zeca, divlji evropski zec, potiče sa Pirinejskog poluostrva. Pripitomljavanje je započelo pre oko 2.000 godina.
Informacije
Zečevi imaju poseban način varenja koji im omogućava da iz biljaka izvuku što više hranljivih materija. Da bi iskoristili hranljive sastojke iz biljnih ćelija, moraju najpre razgraditi celulozu, supstancu koja učvršćuje ćelijske zidove biljaka. Ovaj proces se odvija u slepom crevu uz pomoć mikroorganizama.
Nakon ovog prvog varenja mnoge hranljive materije postaju dostupne, ali dok hrana prolazi kroz debelo crevo, samo se deo njih apsorbuje, dok se ostatak izlučuje. Međutim, te materije se ne gube. Zečevi ponovo pojedu meki izmet nalik grozdu koji izlazi direktno iz anusa. Tokom drugog varenja organizam može da iskoristi hranljive materije koje prvi put nisu bile apsorbovane. Ovaj proces naziva se cekotrofija. Konačni izmet je suv i tvrd, u obliku poznatih zečjih kuglica.
Kao i mnoge druge životinje koje ljudi drže kao ljubimce, domaći zec ima veliki broj uzgojenih rasa. One variraju od patuljastih do džinovskih, od kratkodlakih do dugodlakih, kao i od malih do velikih ušiju. Zubi zeca rastu tokom celog života, pa mora stalno nešto da glođe. To je društvena životinja koja najčešće komunicira govorom tela.
U starom Rimu meso tek rođenih zečeva smatralo se posebnom poslasticom. U srednjem veku monasi su ga ponekad jeli kao posnu hranu tokom posta.