U Zoološkom vrtu Segedin žive dve vremešne ženke koje su spasene iz jednog španskog cirkusa. Nakon spasavanja stigle su u Segedin, gde već dugo žive. Svetlija ženka zove se Mici, dok je tamnija Ursula, odnosno Rózi, kako je zovu njeni negovatelji. Njihova tačna starost nije poznata, ali se pretpostavlja da imaju između 30 i 40 godina.

Mrki medved je najrasprostranjenija vrsta medveda na svetu. Poznat je veliki broj njegovih podvrsta, među kojima su najpoznatije evropski mrki medved, kodijački medved sa Aljaske, severnoamerički grizli, tibetanski plavi medved i sirijski mrki medved.

Podvrsta koja živi u Evropi ima smeđkastu dlaku i srednje je veličine. Na ramenima se nalazi karakteristična mišićava grba, kandže na prednjim šapama su duge i zakrivljene, a okrugle uši male. Kao jedna od najvećih kopnenih grabljivica, može dostići dužinu tela od 1 do 2,8 metara i visinu u ramenima od 90 do 150 centimetara.

Mrki medved uglavnom živi samotnjački, a mužjak i ženka sreću se samo tokom sezone parenja. Zanimljivo je da ne pokazuju snažno teritorijalno ponašanje, pa se na mestima sa obiljem hrane privremeno može okupiti više jedinki. U potrazi za hranom mogu prelaziti velike udaljenosti, čak i nekoliko stotina kilometara tokom jedne godine. Najaktivniji su u zoru i oko zalaska sunca.

Mrki medved je svaštojed. Hrani se lišćem, semenjem, voćem, gljivama, insektima, pticama i sisarima, a jede i strvine. Vid mu nije naročito dobar, ali ima izuzetno razvijeno čulo mirisa i može osetiti leš u raspadanju sa udaljenosti od nekoliko kilometara.

Suprotno uvreženom mišljenju, mrki medved ne pada u pravi zimski san, iako mu se metabolizam tokom zime znatno usporava. U zavisnosti od vremenskih uslova na staništu, zimsko mirovanje počinje između oktobra i decembra i traje do marta. Podvrste koje žive u južnijim krajevima često miruju samo kratko ili uopšte nemaju period zimskog mirovanja.

To stanje nije isto što i duboki zimski san karakterističan za pojedine glodare, gmizavce i vodozemce. Takođe, suprotno rasprostranjenom verovanju, većina medveda ne provodi zimu u pećinama. Najčešće iskopavaju brlog između velikog kamenja ili korenja drveća i oblažu ga suvim biljnim materijalom.

Sezona parenja traje tokom maja i juna. Nakon oplodnje, embrion ostaje u stanju mirovanja približno pet meseci. Njegov aktivni razvoj traje svega 6–8 nedelja, pa se bespomoćni, goli i slepi mladunci rađaju tokom zime. Na rođenju imaju samo 340–680 grama, ali već sa tri meseca mogu težiti 15 kilograma.

Postoje brojne zablude o tome kako treba postupiti prilikom susreta sa medvedom. Medved po pravilu izbegava ljude, a pravilnim ponašanjem i odgovarajućom pripremom većina sukoba može se sprečiti. Naročito je važno da ga ni na koji način ne pokušavamo namamiti. U područjima u kojima žive velike grabljivice otpad treba čuvati u dobro zatvorenim i bezbednim spremnicima kako im ne bi postao izvor hrane. U prirodi se medved plaši čoveka isto koliko i čovek njega. Agresivno ponašanje uglavnom pokazuje samo kada je sateran u ugao ili kada štiti mladunce.

Odrasli mrki medved ima malo prirodnih neprijatelja, mada mladuncima mogu pretiti vukovi i drugi medvedi. Povremeno napada ovce i goveda, zbog čega se u nekim oblastima i danas lovi. Njegova žučna kesa koristi se i u tradicionalnoj azijskoj medicini. Staništa mrkog medveda neprestano se smanjuju usled krčenja šuma i izgradnje puteva.

Evropski mrki medved bio je prisutan na teritoriji današnje Mađarske sve do kraja 19. veka. Međutim, zbog porasta broja stanovnika, nestajanja staništa i lova, do početka 20. veka u severnim šumama ostalo je svega nekoliko jedinki. Vrsta se ponovo pojavila u Mađarskoj 2014. godine, a od tada se više jedinki redovno beleži u severnim delovima zemlje. U Mađarskoj je mrki medved strogo zaštićena vrsta.